เล่น

เล่นบน Giggle Academy

เล่นบน Giggle Academy

สิงโตกับนกหัวขวาน

ผู้แต่ง

Giggle Academy

สิงโตจอมหยิ่งมีกระดูกติดคอ และได้รับความช่วยเหลือจากนกหัวขวานตัวเล็ก เมื่อสิงโตปฏิเสธที่จะแบ่งปันอาหารเป็นการตอบแทน นกหัวขวานจึงสอนบทเรียนอันล้ำค่าเกี่ยวกับความเมตตาและความกตัญญูให้แก่เขา

4 - 8 ปี

ในแสงอรุณอันอบอุ่น สิงโตเดินอย่างสง่างามผ่านป่าแอฟริกา แผงคอของเขาส่องประกายราวกับเปลวไฟ และหญ้าก็เอนลงใต้ฝีเท้าของเขา จากนั้นเขาก็ไออย่างแรง “มีอะไรติดคอฉัน!”

บนกิ่งไม้สูง นกหัวขวานหยุดจิกกลางคัน “เสียงนั้นเจ็บปวดนะ” เธอกล่าว เธอร่อนลงข้างอุ้งเท้าขนาดใหญ่ของเขา

“ให้ฉันดูนะ” เธอเสนอ “เธอเหรอ?” สิงโตกระพริบตา “เธอตัวเล็กจัง” “เล็ก—ใช่” เธอกล่าว “แต่ฉันใจดีและชอบช่วยเหลือ”

สิงโตอ้าปากกว้าง นกหัวขวานแอบมองเข้าไปในถ้ำมืดมิดในปากของเขา “กระดูกชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง” เธอกล่าว แตะ—ดึง—ป๊อป!

สิงโตสะบัดแผงคอด้วยความโล่งอก “ฉันคำรามได้อีกครั้งแล้ว!” เขากล่าวอย่างภาคภูมิใจ นกหัวขวานโค้งคำนับ “ยินดีที่ได้ช่วยนะ สิงโต”

ต่อมาในวันนั้น สิงโตนอนอยู่ในร่มเงา กำลังกินอาหารมื้อใหญ่ นกหัวขวานเฝ้าดูจากต้นไม้ของเธอ “บางทีเขาอาจจะเรียกฉันลงไปแบ่งปันอาหารบ้าง” เธอหวัง

เธอบินไปหาเขาอย่างนุ่มนวล “สิงโต” เธอกล่าว “จำกระดูกที่ฉันดึงออกจากคอคุณได้ไหม?” สิงโตหาว “จำได้สิ”

“ฉันสงสัย” เธอกล่าวเบาๆ “ว่าคุณจะแบ่งอาหารให้ฉันบ้างได้ไหม?” สิงโตหัวเราะคิกคัก เสียงคำรามลึกๆ อย่างภาคภูมิใจ “เธอช่วยฉันครั้งหนึ่ง—และเป็นงานเล็กๆ น้อยๆ แค่นั้น! เธอคาดหวังสิ่งนี้หรือ?”

ขนนกของนกหัวขวานลดต่ำลง เธอหยุดนิ่ง “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเก็บความช่วยเหลือของฉันไว้สำหรับผู้ที่ใส่ใจในความเมตตา” เธอกล่าวอย่างใจเย็น

เธอยกปีกขึ้นและบินกลับไปที่กิ่งไม้สูงของเธอ ข้างล่างเธอ สิงโตยังคงกินอาหารต่อไป สีทองและสง่างามอยู่บนพื้นหญ้า เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

หลังจากนั้นไม่นาน สิงโตก็ไออีกครั้ง—คราวนี้หนักกว่าเดิม “อ๊าก—กระดูกอีกแล้ว… ติดอีกแล้ว!” เขารามพลางเดินไปมา

เขามองไปที่ต้นไม้ของนกหัวขวาน แต่กิ่งไม้เล็กๆ นั้นว่างเปล่า นกหัวขวานไม่ได้บินลงมา มีเพียงใบไม้ที่เงียบสงบพลิ้วไหวในที่ที่เธอเคยเกาะอยู่

สิงโตไอแล้วไออีก คอของเขาเจ็บปวด และลึกเข้าไปในป่าที่ส่งเสียงกรอบแกรบ นกตัวเล็กๆ ร้องเพลงอยู่ไกลๆ—เป็นเครื่องเตือนใจว่าความเมตตาที่ถูกลืมอาจไม่กลับมา